บทที่ 119 พบนางอีกครั้ง

หนิงเฉวียอนั่งในห้องรับแขก สงบนิ่งฟังอีกฝ่ายเล่าเรื่องใหญ่ในเมืองหลวงช่วงนี้

คนที่นั่งตรงข้ามเขาคือคุณชายรองสกุลซู่ ซู่เจียเหว่ย

ครู่หนึ่ง ซู่เจียเหว่ยถอนหายใจ: "เจ้ากลับมาเมืองหลวงแล้ว ก็ควรออกไปพบปะผู้คนบ้าง"

หนิงเฉวียส่ายหน้า: "ด้วยสถานการณ์ของสกุลซู่ตอนนี้ หากข้าไปมา

บทที่ 120 ใครกล้ารังแกข้า?

ในเมืองหลวงมีคนวิจารณ์ว่าเสวียฟูเหรินไม่ใช่คนฉลาด

บอกว่านางน่าจะใช้เรื่องวางยาพิษ ครอบครองหัวใจสามีได้สมบูรณ์ ทำให้ฮู่ปู้ซื่อหลางเสวียไม่มีวันทรยศนางอีก

แต่นางกลับยึดติดไม่ยอมปล่อยวาง จนเกิดความบาดหมาง

และเพราะเสวียฟูเหรินมักโกรธเพื่อปกป้องลูกสาว ในเมืองหลวงจึงมีคนพูด

บทที่ 121 ช่างบุ่มบ่ามเหลือเกิน

หนิงเฉวียได้ยินแล้วขมวดคิ้ว "ช่างโอหังนัก! จะเป็นพระชายาอ๋องเว่ยได้อย่างไร?"

เสวียฟูเหรินคิดในใจ คงเป็นเพราะฮ่องเต้ตาบอดละมั้ง จึงจับคู่แต่งงานแบบไร้เหตุผล!

ลูกสาวของข้าดีขนาดนี้ แต่กลับไม่ให้นางเป็นพระชายาของอ๋องเสวียน

อ้อ และคงเป็นเพราะเสวียเฉิงต้งไม่เก่งพอด้วย