บทที่ 11

บทที่11

เซี่ยฉิงกงเดินกลับไปที่ห้อง เธอถอดกระโปรงออก เพื่อผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่

รอยขาดนั้นช่างประณีตและเรียบร้อย สาวใช้กำลังจะเอากระโปรงตัวนั้นไป ทว่าเซี่ยฉิงกงห้ามไว้

“ไม่ต้องเอาไป ทิ้งไว้ตรงนั้นแหละ”

ใช้แล้ว เธอเป็นคนตัดผ้าคาดเอวนี่เอง เดิมทีเซี่ยชิงฉวนกำลังจะตัดผ้าคาดเอวนั่น ทว่าตั

บทที่ 12

บทที่12

เซี่ยเจิ้งหัวไม่สามารถบอกได้ว่า เวลานี้เขามีความสุข หรือเศร้ากันแน่ เขาได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างแรงเท่านั้น

เซี่ยฉิงกงช่วยถอดเสื้อสูทของมู่เฉินฮ่าวออก จากนั้นก็ส่งเสื้อผ้าที่เปรอะเปื้อนให้กับคนรับใช้ เรียบร้อยแล้วเธอก็เตรียมผละจากไป

หากแต่มู่เฉินฮ่าวกลับดึงเสื้อของเธอไว้

“นั่นคุณ

บทที่ 13

บทที่13

เซี่ยฉิงกงกินอาหารเย็นจนเสร็จเรียบร้อยอย่างเงียบ ๆ

ทันทีที่เธอวางตะเกียบลง เซี่ยเจิ้งหัวก็กระแอมขึ้น

“ฉิงกง…”

“คุณพ่อ”

เซี่ยฉิงกงเช็ดมุมปากของเธอด้วยท่าทางสง่างาม พลางกล่าวขัดจังหวะคำพูดของเซี่ยเจิ้งหัว

“เมื่อคืนหนูเพิ่งกลับบ้านตระกูลเซี่ย มาวันนี้หนูก็ต้องไปกับคุณชายมู่งั้นหร