บทที่10

เซี่ยเจิ้งหัวมองเซี่ยชิงฉวนที่กำลังใจลอยอย่างไม่พอใจ ก่อนจะหันกลับไปบอกเซี่ยฉิงกง

เซี่ยฉิงกงเงยหน้าขึ้น เธอกำลังตั้งใจรับฟัง ชั่วขณะนั้นเธอพลันรู้สึกได้ว่าชายกระโปรงของเธอถูกเหยียบ จากนั้นผ้าคาดเอวของเธอก็คลายออก และแล้วกระโปรงท่อนล่างทั้งหมดก็หลุดร่วงลงมา

ท่อนขาของเธอเย็นเฉียบ สมองของเซี่

บทที่11

เซี่ยฉิงกงเดินกลับไปที่ห้อง เธอถอดกระโปรงออก เพื่อผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่

รอยขาดนั้นช่างประณีตและเรียบร้อย สาวใช้กำลังจะเอากระโปรงตัวนั้นไป ทว่าเซี่ยฉิงกงห้ามไว้

“ไม่ต้องเอาไป ทิ้งไว้ตรงนั้นแหละ”

ใช้แล้ว เธอเป็นคนตัดผ้าคาดเอวนี่เอง เดิมทีเซี่ยชิงฉวนกำลังจะตัดผ้าคาดเอวนั่น ทว่าตัดไปได้หน่อ

บทที่12

เซี่ยเจิ้งหัวไม่สามารถบอกได้ว่า เวลานี้เขามีความสุข หรือเศร้ากันแน่ เขาได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างแรงเท่านั้น

เซี่ยฉิงกงช่วยถอดเสื้อสูทของมู่เฉินฮ่าวออก จากนั้นก็ส่งเสื้อผ้าที่เปรอะเปื้อนให้กับคนรับใช้ เรียบร้อยแล้วเธอก็เตรียมผละจากไป

หากแต่มู่เฉินฮ่าวกลับดึงเสื้อของเธอไว้

“นั่นคุณกำลังจะทำอ