บทที่ 97 ครั้งนี้ฉันจะปล่อยเธอไป

ฉันไม่รู้ว่าดนุนัยไปตอนไหน แต่ว่าในวันนั้น ฉันนั่งอยู่ปากประตูเป็นเวลานาน

กระทั่งไม่รู้ตัวว่าหลับไปตอนไหน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฉันตื่นมาที่ปากประตูห้องโถง

สิ่งแรกที่ฉันทำคือเปิดประตู ด้านนอกประตูไม่มีอะไร ถึงแม้ว่าจะผ่านมาหนึ่งคืนแล้ว แต

บทที่98ส่งรูปภาพไปที่เวบ

ฉันมองไปที่นภทีป์ เขาพยักหน้า ฉันจึงกดรับ

ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อเปิดเสียง

ปลายสายคือโรงพยาบาลในเมืองของบ้านเกิดนภทีป์ อีกด้านบอกพวกเราว่า แม่ของนภทีป์ได้ดื่มยาฆ่าแมลงตอนนี้กำลังช่วยชีวิตอยู่!

บทที่ปลายสายพูดจบ นภทีป์ไม่หันกลับมามองและวิ่งตรงไปยังท

บทที่99มีเป็นหมื่นวิธีที่จะแก้แค้นแก!

ฉันกดส่งผ่านเว่ยป๋อเสร็จ ก็ยกขึ้นมาให้จิณณาดู

เพียงแค่มองดูแว้บเดียว ใบหน้าจิณณาก็ขาวซีด!

“แกลบออกจากเว่ยป๋อเดี๋ยวนี้นะ!” เธอรีบพุ่งเข้ามา คิดจะคว้าโทรศัพท์

ฉันหลบไปด้านข้าง เธอจึงคว้าแต่ความว่างเปล่า

ฉันเอาโทรศัพท์ใส่ลงใน