บทที่ 96 ขอเพียงมีเธออยู่ที่นี่ ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรฉันตอบตกลงทั้งนั้น

นภทีป์ได้ยินคำตอบของฉัน ก็อ้าแขนออกแล้วดึงฉันเข้าไปในอ้อมกอด เอ่ยว่า “ดีจังเลย”

ฉันได้ยินเสียงเขาหัวเราะเหมือนเด็กๆ

ในใจที่ยุ่งเหยิงนั้นผ่อนคลายลง เพียงมีเขาอยู่ ฉันก็รู้สึกปลอดภัย

ถึงแม้ฉันจะรู้ตั

บทที่ 97 ครั้งนี้ฉันจะปล่อยเธอไป

ฉันไม่รู้ว่าดนุนัยไปตอนไหน แต่ว่าในวันนั้น ฉันนั่งอยู่ปากประตูเป็นเวลานาน

กระทั่งไม่รู้ตัวว่าหลับไปตอนไหน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฉันตื่นมาที่ปากประตูห้องโถง

สิ่งแรกที่ฉันทำคือเปิดประตู ด้านนอกประตูไม่มีอะไร ถึงแม้ว่าจะผ่านมาหนึ่งคืนแล้ว แต

บทที่98ส่งรูปภาพไปที่เวบ

ฉันมองไปที่นภทีป์ เขาพยักหน้า ฉันจึงกดรับ

ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อเปิดเสียง

ปลายสายคือโรงพยาบาลในเมืองของบ้านเกิดนภทีป์ อีกด้านบอกพวกเราว่า แม่ของนภทีป์ได้ดื่มยาฆ่าแมลงตอนนี้กำลังช่วยชีวิตอยู่!

บทที่ปลายสายพูดจบ นภทีป์ไม่หันกลับมามองและวิ่งตรงไปยังท