ตอน 52
ประธานหัวใจเต้นแรง
ณิชา เธอคิดจะไปที่ไหน
ในบทที่ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ที่ตรงหน้า เป็นหน้าต่างเหล็กเย็นเยียบ
แสงจันทร์หนาวเย็นทะลุเข้ามา เป็นภาพในห้องขังสี่เหลี่ยมเล็กๆไม่กี่ตารางเมตร
นี่ไม่ใช่สถานกักกัน นี่คือคุก!
“ไม่! ไม่!”
ฉันเหมือนสติแตกกระจาย!
ออกมา
ตอน 53
ฉันไม่มีทางให้อภัยคุณตลอดชั่วชีวิต
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว
ในที่สุดรถก็จอด
ฝากระโปรงหลังรถถูกเปิดออก ดนุนัยยืนอยู่ด้านนอก มองฉันที่อยู่ด้านในและกำลังตกใจอย่างเห็นได้ชัด
จากนั้นเขาก็ขมวดคิ้วยุ่ง
“ปล่อย ปล่อยฉันออกไปนะ”
ตัวฉันสั่
ตอน 54
เป็นเพราะฉันกับดนุนัยเลือกจะให้อภัยเธอ
แต่จิณณาไม่ได้โจมตีอะไร เดินไปตรงที่หน้าโต๊ะกินข้าว แล้วนั่งลงตรงที่นั่งของฉันก่อนเอ่ยว่า “ฉันยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลยค่ะ”
“ไปเตรียมมาให้เธออีกชุด เอาของภรรยาฉันวางไว้ข้างๆฉันนี่แหละ”
ดนุนัยหันไปสั่งคนรับใช้โดยอัตโนมัติ