บทที่ 514

เข้าข่ายกักขังหน่วงเหนี่ยว

สีหน้าหล่อนแย่มาก ร้องไห้จนเครื่องสำอางเละไปหมด ผ่านไปแค่คืนเดียว กลับดูแก่ไปเยอะเลย

หล่อนถามพวกเราว่า "พ่ออาการเป็นไงบ้าง?"

"การผ่าตัดประสบความสำเร็จ"

ดนุนัยตอบ แต่สีหน้าเย็นชา

นิสิตาถึงถอนหายใจอย่างโล่งอก บอก "งั้นก็ดี"

พูดจบ

บทที่ 515

ตอนอวสาน (ครึ่งแรก)

ฉันอดดีใจแทนจรณ์ไม่ได้เมื่อได้ยินทัตตาพูดอย่างนั้น

โชคดีที่เขากลับตัวกลับใจซะได้

โชคดีที่เขากลับมาอยู่ข้างกายทัตตา

กลับมาอยู่ข้างกายคนที่รักเขา

คดีของจรณ์ได้ชยพลมาเป็นทนายแก้ต่างให้

ฉันหันไปสอบถามข่าวคราวดนุนัย เหมือนจะแน่ใจว่าจรณ์มี

บทที่ 516

ตอนอวสาน (ครึ่งหลัง)

พอรำไพครบร้อยวัน ฉันก็เข้าพิธีแต่งงานกับดนุนัย

ถึงเขาอยากจะจัดให้ใหญ่โต แต่ก็โดนฉันปฏิเสธไป

เป็นเพราะอายุมากแล้ว ไม่ค่อยใส่ใจพิธีการอะไรพวกนี้ ฉันเข้าใจว่าเขาอยากทำเพื่อฉัน ฉันก็ไม่ได้เล่นแง่อะไร

เลยขอแค่รวมเพื่อนสนิทมาจัดงานเล็กๆเท่านั้น