บทที่ 419เป็นไข้จนโง่เลยหรอ？

“เปล่าผมก็แค่….”

“อย่าพูดอะไรเลยหลับตาแล้วพักผ่อนเถอะเดี๋ยวรอฉีดยาจนหมดฉันพาเธอกลับ”

ฉันรู้ว่าไตรวิทย์จะพูดอะไรเลยตัดบทเขาก่อน

สิ่งที่ฉันควรจะแสดงก็แสดงหมดแล้วเรื่องนี้เราไม่จำเป็นต้องคุยกันแล้ว

ไตรวิทย์ส่ายหัว“ไม่เป็นไรครับผมคุยกับพี่ได้”

บทที่ 420ผมชอบคุณ

กลางคืนฉันเก็บการ์ดเอาไว้ถือแก้ากาแฟขับรถกลับบ้าน

ถึงแม่รู้สึกไม่พอใจไม่อยากไปแต่ว่าปากไม่ตรงกับใจฉันเติมหน้าและเปลี่ยนชุด

นั่งอยู่บนโซฟามองไปที่การ์ด：【คืนนี้หนึ่งทุ่มVie

aRestaura

t】

ลังเลว่าจะไปหรือไม่ไป

ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงสี่สิบนาทีถ้าจะไปต้องออกเดิน

บทที่ 421หัวใจฉันมีเจ้าของแล้ว

เมื่อบทที่ฉันเห็นข้อความแถวนี้ฉันก็ได้ยินเสียงฝีเท้า

เงยหน้าขึ้นมองเห็นไตรวิทย์ไม่รู้ว่ามายืนอยู่ตรงชั้นสองตั้งแต่เมื่อไรโอบกอดตุ๊กตาหมีที่ตัวใหญ่พอพอกับตัวเขาแล้วเดินลงมา

เดินไปด้วยพูดไปด้วย“พี่จันทร์สมผมชอบพี่ผมรู้พี่รู้สึกว่าผมเด็กเกินไปแต่ผมจะโตขึ้น