บทที่ 418นับจากวันนี้เราจะไม่พบเจอกันอีก

“ไม่ว่าง！”

ฉันพูดจบหยิบกระเป๋าตัวเองและออกจากบ้าน

ฉันทนไม่ไหวแล้ว！

เมื่อฉันขับรถไปถึงที่ทำงานเศวยาก็รีบมา“โอ่ยเธอหน้าแดงขนาดนี้มีความรักรึเปล่า？”

“ไม่ฉันโมโห！”

ฉันพูดอย่างโมโห

เศวยาฟังแล้วตอบอย่างเคร่งเครียด“ใครทำให้เธอ

บทที่ 419เป็นไข้จนโง่เลยหรอ？

“เปล่าผมก็แค่….”

“อย่าพูดอะไรเลยหลับตาแล้วพักผ่อนเถอะเดี๋ยวรอฉีดยาจนหมดฉันพาเธอกลับ”

ฉันรู้ว่าไตรวิทย์จะพูดอะไรเลยตัดบทเขาก่อน

สิ่งที่ฉันควรจะแสดงก็แสดงหมดแล้วเรื่องนี้เราไม่จำเป็นต้องคุยกันแล้ว

ไตรวิทย์ส่ายหัว“ไม่เป็นไรครับผมคุยกับพี่ได้”

บทที่ 420ผมชอบคุณ

กลางคืนฉันเก็บการ์ดเอาไว้ถือแก้ากาแฟขับรถกลับบ้าน

ถึงแม่รู้สึกไม่พอใจไม่อยากไปแต่ว่าปากไม่ตรงกับใจฉันเติมหน้าและเปลี่ยนชุด

นั่งอยู่บนโซฟามองไปที่การ์ด：【คืนนี้หนึ่งทุ่มVie

aRestaura

t】

ลังเลว่าจะไปหรือไม่ไป

ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงสี่สิบนาทีถ้าจะไปต้องออกเดิน