บทที่ 408 เขาอยู่ที่บ้านของฉัน

ไม่รู้เพราะอะไร เขาปฏิเสธฉัน ฉันกลับรู้สึกวางใจ

เช้าวันต่อมา ไตรวิทย์ยังคงมาแต่เช้าเหมือนเคย

แต่ฉันพบว่า เขาไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า

เมื่อก่อนทุกครั้งที่เขามา เขาจะเปลี่ยนเสื้อทุกครั้ง แต่ว่าวันนี้เขากลับใส่ชุดเดิม

รวมถึง ขอบตาดำของเขา ยังซ่อน

บทที่ 409 คุณพูดถูก ฉันไม่ต้องการคุณ

ฉันตกใจ รีกลับหลังหัน มองเห็นดนุนัยยืนอยู่ไกลๆ เขาอยู่ที่นี่จริงๆด้วย เขาไม่เหมือนคนอื่นที่กำลังเข็นรถซื้อของ แต่ในมือกลับถือแค่เครื่องดืมสองสามขวด

ราวกับเข้ามาซื้อแป๊บเดียวก็จะออกไป

สิ่งที่ฉันเห็นคือ เขากำลังมองมาทางเรา ดวงตากลมดำของเขามีสายตาที

บทที่ 410 ฉันเอาชีวิตฉันเป็นประกันให้กับคุณ

ฉันคิดไม่ถึงเลยว่า จะมีวันที่ดนุนัยพูดกับฉันแบบนี้

จากฉันไปแบบไม่บอกไม่กล่าวก็มากเกินพอแล้ว

ตอนนี้ยังมาพูดคำพูดแบบนี้กับฉันอีก

แต่ ดนุนัยกลับไม่ยอมปล่อย เขาก้าวชิดเข้ามาหาฉัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธโมโห “ถ้าเกิดว่าผมไม่ไปล่ะ?”