บทที่392ทั้งหมดนี้เธอรนหาที่เอง

เดินในใจของฉันรู้สึกผิดมาก

ทุกอย่างไม่ได้เป็นแบบที่ฉันคิด

ทีแรกฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องของฉันคนเดียวแต่ทุกคนกลับได้รับผลกระทบ

ทำให้ทุกคนต้องกังวลไปกับฉัน

เดือดร้อนเหมือนกับฉัน

ฉันกลับไปที่ห้องทำงานนลินีพูดขึ้น“หรือว่าเธอจะเปิดสำนักผู้สื่อข่

บทที่393ความหวังแตกสลาย

เมื่อวางสายแล้วฉันก็ออกจากบ้าน

พักนี้ดนุนัยยุ่งมากฉันจึงไม่รบกวนเขาฉันโบกรถแล้วไปที่ๆนัดไว้ทันที

เมื่อไปถึงก็เข้าไปนั่งรอก่อน

เพราะว่าเป็นตอนเช้าร้านกาแฟจึงยังไม่มีคนฉันเลือกที่นั่งแล้วสั่งกาแฟ

บทที่เก้าโมงครึ่ง

ฉันนั่งอยู่ตรงนี้ในหัวก็คิดว่า

บทที่394คุณบ้าเหรอ?

ไม่รู้ว่าฉันหลั่งน้ำตามากเท่าไร

พอฉันได้สติรอบข้างของฉันก็ไม่มีคนอยู่แล้วดูเหมือนว่าจะมีตำรวจเข้ามาห้ามไว้นะ

สุดท้ายก็เหลือฉันคนเดียว

ฉันรู้สึกว่าฉันปราศจากความรู้สึกทั้งหมดไม่รู้สึกเจ็บปวดไม่รู้สึกเสียใจไม่โกรธ

ฉันยืนขึ้นไม่ได้โบกรถฉันถูกคนที่ไปๆมาๆชี