บทที่ 375 ชนะศัตรู แต่เราก็รากเลือดด้วย

ฉันนึกขึ้นได้ว่าคัลเลนทำท่าเหมือนมีอะไรจะพูด เลยถามต่อ "มีปัญหาอะไรอีกไหมคะ?"

คัลเลนเหมือนรู้สึกได้ว่าดนุนัยไม่อยากพูด "ไม่มีค่ะ แต่ทางที่ดีควรมาตรวจสุขภาพทุกปี ถ้าฉันอยู่ก็ตรวจฟรีได้เลยค่ะ"

ฉันรู้ว่าต่อให้ถามต่อไปหล่อนก็ไม่ตอบ เลยยอมแพ้

บทที่ 376 เพื่อจะได้ฆ่าหล่อนได้อย่างไม่มีใครจับได้

หลังเกิดเรื่องได้สามวัน โตษินอยู่ในบ้านตลอด เพราะดนุนัยควบคุมเรื่องคอมเมนท์ ทำให้ยังไงก็ไม่กระทบพวกเรา

ถึงจะมีคนถามถึง แต่แป๊บเดียวก็จะโดนลบข้อความทิ้ง

ผ่านมาได้สามวัน ฉันกับโตษินถูกวางสถานนะเป็นฝ่ายถูกกระทำ ไม่มีใครพูดถึง ถ้าโดนเอ่ย

บทที่ 377 นับจากวันนี้เราจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว

ฉันรู้สึกขนลุกขนพองตอนจรณ์พูดแบบนั้น

ฉันเบิกตาโพลงค้างอยู่นานกว่าจะพูดได้ว่า “งั้น...งั้นในที่สุดคุณ...”

“ผมไม่ได้ฆ่าหล่อน” จรณ์ยิ้มเศร้าก่อนพูดต่อ “ผมยังไม่ทันเรียนจบ หล่อนก็ตายแล้ว หล่อนตายก่อนที่ผมจะได้แก้แค้นซะอีก...”

พอฟังเขา