บทที่345คุณภรรยาพร้อมหรือยังครับ

พอเห็นพวกเขากำลังจะไปฉันก็กังวลขึ้นมาแต่คนที่กังวลมากกว่าฉันนั้นคือจรณ์

จรณ์ตรงเข้าไปขวางทางเดินของทั้งสองคนถึงแม้ว่าใบหน้าจะประดับด้วยรอยยิ้มแต่น้ำเสียงนั้นกลับกัน“ดนุนัยนายจะพาลูกฉันไปไหน”

“ไปเล่นไง”ดนุนัยตอบอย่างเฉยๆ

จรณ์มองดนุนัยก่อนคิ้วจะค่

บทที่346ในไม่ช้าเราจะเปิดเผยต่อกัน

ความหมายของจรณ์นั้นฉันเข้าใจดี รอมาเป็นเวลานานในที่สุดก็ได้หมั้นกัน

การแต่งงานในเวลานี้เป็นเรื่องถูกกำหนดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ตอนนี้ต้องยอมรับความจริงมันได้แล้วแต่ในหัวยังคงจมอยู่กับคำพูดดนุนัย

เขาพูดว่าก่อนที่จะถึงงานแต่งงานเขาจะพาฉันกลับมา

บทที่347ไม่ใช่ครั้งแรกและก็ไม่ใช่ครั้งสุดท้าย

ถ้าเกิดว่าเป็นภรรยาจริงมองเห็นสิ่งนี้แล้วใจต้องสั่นไหวสิ

แต่ว่าทำไมในบทที่ฉันมองเห็นนั้นใจฉันกลับนิ่งราวดังสายน้ำหยุดไหลราวเรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันอย่างแน่นอนอย่างงั้น

แต่เห็นได้ชัดว่าจาริณีกลับไม่ได้คิดแบบนี้

เธอทำราวกลับว่ากลั