ตอน 287
ประธานหัวใจเต้นแรง
บทที่ 287 พูดขอบคุณคำหนึ่งที่เธอเป็นหนี้ฉัน
มันเป็นแค่การ์ดใบหนึ่ง แต่ฉันได้จับไว้บนมือ ฉันรู้สึกหนักมาก
คุณจรณ์ยิ้มให้ฉัน แล้วหันไปเซ็นสัญญา
ฝ่ายขายและพนักงานที่รับผิดชอบเรื่องสัญญาใช้เวลาประมาณหกสัญญา วางลงบนโต๊ะจากนั้นอธิบายให้เราทีละคน
หลังจากที่เราพูดเสร็จแล้ว เ
ตอน 288
บทที่ 288 ทั้งหมดนั้นคือผู้หญิงกิน
เร็วมาก อนุบาลจะเลิกเรียนแล้ว
โตษินสะพายกระเป๋าแล้วเดินไปข้างหน้าสุด
มองเห็เราสองคน เปิดมือแล้ววิ่งออกมา “แม่ ลุงจรณ์”
เสียงของเด็กดังมาก
โตษินพูดหนึ่งคำ “ลุงจรณ์” เมื่อสักครูคุณนายเหล่านนั้นพวกเธอกลับมารวมตัวอีกครั้ง
คุ
ตอน 289
บทที่ 289 ฉันอยากได้เธอ
เมื่อฉันได้ยินประโยคนี้ ฉันตื่นเต้นและไม่สนอะไรเลย ลุกขึ้นมา และวิ่งออกจากร้านอาหาร
ท้ายแล้ว เธอวิ่งออกจากร้าน แล้วเห็นโตษินยืนอยู่ในทางเดิน
แต่เธอนั่งไว้ยองๆ อันที่จริงคือดนุนัย
ฉันเดินเข้าหา ได้ยินดนุนัยพูดว่า “เธอชื่ออะไร พ่อแม่ของเ