บทที่ 268

บทที่268 ฉันจะช่วยเหลือเธอเสมอ

ฉันเดินออกจากห้องทำงานปิดประตู ก็ได้ยินเสียงรองผู้อำนวยการร้องขออภัย

“ประธานจรณ์ ขอโทษครับ ฉันมันผิดไปแล้ว”

“ประธานจรณ์ครับ ให้อภัยผมนะครับ ผมจะไม่ทำอีกครับ”

ฉันเดินไปทางระเบียงทางเดิน

ถ้าฉันไม่รู้ว่าจรณ์อยู่ข้างในฉันต้องคิดว

บทที่ 269

บทที่269 เธอเป็นลูกสาวของฉัน ฉันจำผิดได้อย่างไร

ฉันหันหลังไป ลูกค้าคนนี้คือปณัย

ห้าปีที่ไม่ได้เจอกัน ปณัยเปลี่ยนไปมาก

เขาผอมลงเยอะมาก สวมเสื้อไหมพรมแขนยาว

ช่วงล่างเป็นกางเกงยีนส์ รองเท้าหนัง

ฉันรู้สึกประหลาดใจ

ช่วงก่อนบ้านจันทร์พานิชย์เกิดเรื่องขึ้น ถึงจะ

บทที่ 270

ใครคือโตษิณ

“เปล่าค่ะ ฉันไม่กล้าพาเค้ามาด้วยหรอก”

ฉันยิ้มกลับ

ขณะนี้ ผู้จัดการก็มาหาเดชาธรอีกครั้ง เหมือนว่าจะมีแขกอยากพบเขา ฉันเลยรีบพูดว่า “คุณอาไปยุ่งเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันก็ขึ้นไปแล้วค่ะ”

รอเดชาธรเดินออกไป ฉันเตรียมตัวขึ้นไปชั้นบน

เงยหน้าขึ้น เห็นดนุนัยอยู่มุมบั