บทที่ 267 อีกมุมของจรณ์

“ปู่ครับผมเข้าใจครับ“ดนุนัยจับมือทินบัติ “แต่ว่า…”

“ดนุนัย ผู้ชายหนึ่งคนต้องดูแลแค่ดูหญิงหนึ่งคนเท่านั้นคนๆนั้นก็คือภรรยาของเธอนะ” ทินบัติมองไปที่ดนุนัย “เธออ่ะ เดินตามเส้นทางของฉันไม่ได้ ไม่งั้นไม่ใช่เพียงแต่ทำร้ายผู้หญิงสองคนนี้ แต่ทำร้ายลูกและครอบครัวของเธอด้วย”

บทที่268 ฉันจะช่วยเหลือเธอเสมอ

ฉันเดินออกจากห้องทำงานปิดประตู ก็ได้ยินเสียงรองผู้อำนวยการร้องขออภัย

“ประธานจรณ์ ขอโทษครับ ฉันมันผิดไปแล้ว”

“ประธานจรณ์ครับ ให้อภัยผมนะครับ ผมจะไม่ทำอีกครับ”

ฉันเดินไปทางระเบียงทางเดิน

ถ้าฉันไม่รู้ว่าจรณ์อยู่ข้างในฉันต้องคิดว่าเป็นดนุนั

บทที่269 เธอเป็นลูกสาวของฉัน ฉันจำผิดได้อย่างไร

ฉันหันหลังไป ลูกค้าคนนี้คือปณัย

ห้าปีที่ไม่ได้เจอกัน ปณัยเปลี่ยนไปมาก

เขาผอมลงเยอะมาก สวมเสื้อไหมพรมแขนยาว

ช่วงล่างเป็นกางเกงยีนส์ รองเท้าหนัง

ฉันรู้สึกประหลาดใจ

ช่วงก่อนบ้านจันทร์พานิชย์เกิดเรื่องขึ้น ถึงจะจนมากแค่ไหน