บทที่244ดุนนัยเจอฉันแล้ว

ก่อนที่เราใกล้จะออกไปผู้อำนวยการโรงพยาบาลรองผู้อำนวยการก็ได้มาขอบคุณหมอจรณ์ด้วยตัวเอง

นอกจากคำคอบคุณที่มากกว่านั้นคือความเคารพต่อจรณ์

พอขึ้นรถฉันพูดขึ้นมาว่า“ที่แท้เธอเป็นหมอเก่งหรอฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะ

“ไม่ขนาดนั้นสองปีนี้ฉันไม่ได้ทำการผ่าตัดแล้วการผ

บทที่245คุณเห็นคุณณิชาครั้งที่สี่แล้วใช่ไหม?

“อย่าส่งเสียง”ขณะที่ฉันตกใจก็ได้ยินเสียงของจรณ์

เขาดึงฉันหลบอยู่ในหลังประตู

ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบจากข้างนอก

เหมือนจะหยุดลงที่บริเวณลิฟต์

“ณิชา！”

“ณิชา！”

ฉันได้ยินเสียงดนุนัยเรียกชื่อฉัน

วินาทีนั้นหัวใจ

บทที่246ประธานดนุนัยเชิญข้างในค่ะ

คิดจะหนีไปถึงตอนไหน?

ฉันมองหน้าธีภพ

เขาถามฉันฉันก็ได้แต่ถามตัวเองเหมือนกัน

ใช่สิ

ธีรภพไม่พูดอะไรพูดต่อว่า“เมืองดรัลพูดได้ว่าเป็นเมือที่มีวัฒนธรรมเจริญก้าวหน้าไปไกลถึงเธอจะไปพัฒนาที่เมืองอื่นก็คงเป็นเพียงแค่ข่าวเล็กๆถ้าเธอไปจะได้มีคนรู้จัก