บทที่ 217 คนแบ่งเป็นกลุ่ม สิ่งของแบ่งตามชนิด ผู้ชายเฮงซวยก็อยู่ด้วยกันนั่นแหละ

พอดนุนัยพูดจบ ไม่แค่ติณณา ฉันเองยังอึ้งเลย

เห็นได้ชัดว่าเขารู้นานแล้วว่าติณณาโกหก

เขาแค่ส่งข้อความก่อนออกจากบ้าน ฉันไม่ได้สนใจอะไร คิดว่าคงส่งหาปรานต์

เขารู้ได้ยังไงนะ?

สีหน้าติณณาไม่ดีเท่าไหร

บทที่ 218 ข้างกายเขามีสาวสวยซ้ายขวา

ความสุขของฉันกับเขามักมาเร็วไปเร็วเหมือนฝนดาวตก

และภาพที่ฉันวาดเพื่อเขา

เขาในทุกภาพดูดีหมด

ต่อไปคงไม่มีโอกาสวาดเขาแล้วใช่ไหม?

ฉันสับสนในใจไปหมด

ระหว่างเก็บข้าวยอง ติณณาก็กลับมาจากบริษัท พอเห็นของในบ้านที่เพิ่มขึ้นก็ขมวดคิ้ว “นี่ดนุ

บทที่ 219 ฉันจะรับผิดชอบเธอเอง

“อย่างงั้นเองหรอ?” จิรเวชมองหน้าฉันแบบหยอกล้อ

“ไม่งั้นจะยังไงล่ะ?” ฉันเงยหน้ามองเขา และแกะผ้าปิดปากออกถามเขา “แบบนี้ให้นาย นายเอาไหมล่ะ?”

เดิมฉันคิดว่าเขาจะปฏิเสธทันที

แต่เขากลับทำท่าครุ่นคิดก่อนบอกว่า “ตามหลักแล้วก็ไม่ควรเอานะ เพราะมองเธอแบบนี้ฉัน