บทที่ 197

ขอโทษ ไม่ใช่ฉัน

บทที่เขาพูดมาถึงตรงนี้จริงๆ ฉันคิดว่าเขาไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว

เรื่องราวหลังจากนั้น ฉันรู้หมดแล้ว

แต่ฉันยังอดทนนิ่งเงียบไม่ยอมพูดอะไร

ดนุนัย “ในปีนั้นฉันถูกคนลักพาตัวไปนอกจากจะต้องการค่าไถ่แล้ว ยังเกลียดว่าฉันเป็นลูกคนรวย บทที่จับฉันมัดไว้อยู่นั้นยังลง

บทที่ 198

บทที่198 คนหน้าเกลียด!หน้าเกลียด

ชื่อเรียกนี้ก็เหมือนมีดคมมาบาดใจฉันจนเจ็บมาก

เเม้ว่าที่พ่านมาฉันเคยสนใจหน้าตาของฉัน เเต่ก็ไม่เคยมีใครมาพูดเเบบนี้กับฉัน

จริงๆฉันใส่หน้ากากเเล้ว เเต่จมูกยังได้เห็นแผลเป็น

เมื่อเด็กคนนั้นตะโกน เด็กที่เล่นอยู่ด้วยกันก็มาชี้ไปหัวเราะไป“คนข

บทที่ 199

บทที่199 ตรงตามข้อกำหนดของผู้ชาย

“ณิชา”จรณ์ลงรถเห็นฉันพอดี

คนขับรถคิดว่าฉันเป็นคนที่จะรอจรณ์ รีบขับรถไปเเล้ว

จรณ์มองเห็นฉัน ถามว่า“คุณมายังไง มาหาผมหรอใช่ไหม”

“เปล่าค่ะ ”ฉันลังเล สุดท้ายตกลงบอกเขาว่า“บ้านที่ฉันอยู่คือคุณย่าส่งให้ฉัน เมื่อก่อนเพื่อรักษาคุณย่าก็เลยขายไ