บทที่ 172 รอเธอนานเท่าไหร่ก็ไม่เป็นไร

ฉันค่อยๆคิดอย่างรอบคอบ เมื่อคืนนี้ฉันจะวางแผนจะทำงาน ดังนั้นจึงเอาแล็ปท็อปไปที่โรงพยาบาล

จากนั้นวางไว้ที่เก้าอี้ลืมหยิบมาด้วย

เมื่อคืนสติเลอะเลือนอยู่ช่วงนึงคิดอะไรไม่ออก แต่เมื่อคืนฉันไปโรงพยาบาลก็ไม่ได้มีใครเตือนฉันเรื่องแล็ปท็อป

บทที่ 173 ถูกเขาโอบกอดไว้

ฉันหันดูคนที่พูด

คือเด็กสาวแปลกหน้าสองคน

ฉันไม่ได้คิดอะไร เดินตรงไปพูดกับเขา“ร้องไห้โวยวายเป็นสิ่งที่ทำให้คนเป็นดู ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าความกตัญญูบทที่คนยังมีชีวิตอยู่！”

สองคนนั้นเหมือนกับว่าไม่เคยคิดมาก่อนว่าฉันจะมาอยู่ตรงหน้า

บทที่ 174 ในสายตาของฉัน เธอคือเด็กน้อย

��

ในขณะที่ฉันหยิบแว่นตาขึ้นมาทันใดนั้นฉันก็รู้สึกว่าจรณ์ดูเหมือนจะมีอะไรที่แตกต่างออกไป

ใบหน้าของผู้ชายคนนี้เรียวสวยเข้ารูป มีจมูกที่โด่ง ริมฝีปากบางเฉียบ

เพราะว่านอนหลับอยู่ มุมปากปราศจากรอยยิ้ม มองแล้วดูเย็นชาเป็นอย่างมาก