บทที่159เธอกับนภทีป์ เคยมีอะไรกันไหม

เรื่องแบบนี้ ดูเหมือนความรู้สึกของชายหนุ่มอ่อนไหวมาก

ดนุนัยรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของฉัน และเริ่มเคลื่อนไหวตัวเองทำต่อไป

ในบทที่ฉันชนะใจตัวเองแล้วนั้น ในสมองกลับคิดถึงนภทีป์ขึ้นมา

ทำไมในเวลาอย่างนี้กลับคิดถึงเขา ฉันเองก็ไม่รู้

บทที่160 หยิบกุญแจ แล้วเอาไปขูดที่หน้าทันที

“อะไรนะ?”

ฉันเลิ่กลั่กมองเขา เพราะเพิ่งจะตื่นขึ้นมา สมองยังคงมึนๆเบลอๆ

ฉันไม่รู้ว่าเขากำลังพูดอะไรอยู่

แต่ว่า ชายหนุ่มเอื้อมมือมา แล้วเอนตัว ถอดเสื้อผ้าบนตัวของเขาออก ถามฉันไปพลาง “พูดมา เธอกับเขาทำกันยังไง?”

แล้วก็จะแทรกต

บทที่ 161 ถึงจุดสิ้นสุดแล้ว แต่ก็ตัดกันไม่ขาด

ฉันหลุบตาลงต่ำ จงใจพูดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นว่า “มันไม่ได้รุนแรง ฉันจะกลับไปทำงานแล้วค่ะ”

“ได้ งั้นผมจะไปเป็นเพื่อน”

เสียงของดนุนัยอ่อนลงเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม เขายังคงถือลูกกุญแจนั้นไว้ในมือ ราวกับไม่กล้าคืนให้ฉัน