บทที่ 155

ถ้าหากว่าเธอเป็นฉันเธอเต็มใจที่จะอยู่กับเขาไหม

ในบทที่ฉันตะโกนเรียกชื่อนั้นออกมา ฉันรู้สึกได้ว่า แขนที่โอบกอดฉันไว้แข็งทื่ออย่างเห็นได้ชัด

ฉันไม่ได้สนใจ เพียงแค่รู้สึกว่าหนาวอยู่นิดหน่อย ฉันถดกายเข้าไปในอ้อมกอดอย่างไม่รู้ตัว

ในบทที่ตื่นขึ้นมา ท้องฟ้าด้านนอกก็เป็นสีขาวนว

บทที่ 156

บทที่ 156 เปลือยเปล่าอยู่ในห้องของดนุนัย

“มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?”

เศวยาตะลึง

เห็นได้ชัดมากว่า เธอคิดไม่ถึงเลยว่าจะมีเรื่องแบบนี้อยู่

ฉันยิ้มอย่างขมขื่น “ใช่แล้วล่ะ”

ฉันเพียงแค่ยอมรับ แต่ไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้น

ท้ายที่สุดสิ่งที่เกิดกับฉันกลายเป็นแผลเป็น

บทที่ 157

ฉันรู้สึกแย่มาก เธอให้ฉันไปหาผู้ชายสักคนเถอะนะ

ฉันไม่ได้ตอบรับ เพียงแค่กอดเศวยาเอาไว้

อารมณ์ของเธอตอนนี้ยังไม่มั่นคง ฉันไม่กล้าถามว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วก็ไม่กล้าขยับด้วย

ฉันกลัวว่าถ้าตัวเองถามแล้ว หรือ ถ้าฉันปล่อยมือเศวยาจะทึ้งผมตัวเอง

ฉันกอดเศวยาไว้นานกว่าครึ่ง