บทที่ 137 ความแข็งแรงของเขามีพลังมากเกินไป

“เป็นไปไม่ได้!”จิณณาร้องไห้หนักขึ้น“ถ้าหากว่าฉันสูญเสียความทรงจำสามปีที่ผ่าน มา แต่ว่าความทรงจำก่อนหน้านนั้น ฉันยังจำได้ดี ไม่มีวันลืม ฉันไม่ได้จำไม่ได้!”

พูดถึงตรงนี้ เธอก็สะอื้นจนจะพูดไม่ได้อยู่แล้ว!

เธอพูดพร้อมกับใช้มือลูบผ้าพันแผ

บทที่ 139 อดีตที่จะไม่คาดหวังถึงอีกต่อไป

ชวลัยมองเห็นพวกเรา แววตาก็สดใสขึ้นมา “คุณดนุนัย พวกคุณมาแล้ว! พวกคุณรีบมาช่วยจิณณาเร็ว”

พูดแล้วก็เปิดทางให้เข้า

ดนุนัยเข้าไปเปิดประตูห้องน้ำ แต่ว่าภายในล๊อคกลอนไว้

มีเสื้อผ้ากระจัดกระจายอยู่นอกประตู

ชวลัยพูดอ้ำๆอึ