บทที่ 136

เราแต่งงานกันมาสามปีแล้วเหรอ

แต่ฉันไม่ได้โกรธอะไร เพียงแต่มองชวลัย “แล้วจะให้เขาเข้าไปเยี่ยมจิณณาได้หรือยังคะ? ไม่ให้เข้าก็จะได้ไป”

“แก...” ชวลัยจ้องหน้าฉัน ความโกรธในดวงตาทั้งสองข้างราวกับจะมีไฟปะทุออกมา อย่างไรก็ตามสุดท้ายแล้วจิณณาก็สำคัญสุด!

เธอคิดอยู่สักครู่

บทที่ 137

ความแข็งแรงของเขามีพลังมากเกินไป

“เป็นไปไม่ได้!”จิณณาร้องไห้หนักขึ้น“ถ้าหากว่าฉันสูญเสียความทรงจำสามปีที่ผ่าน มา แต่ว่าความทรงจำก่อนหน้านนั้น ฉันยังจำได้ดี ไม่มีวันลืม ฉันไม่ได้จำไม่ได้!”

พูดถึงตรงนี้ เธอก็สะอื้นจนจะพูดไม่ได้อยู่แล้ว!

เธอพูดพร้อมกับใช้มือลูบผ้าพัน

บทที่ 139

อดีตที่จะไม่คาดหวังถึงอีกต่อไป

ชวลัยมองเห็นพวกเรา แววตาก็สดใสขึ้นมา “คุณดนุนัย พวกคุณมาแล้ว! พวกคุณรีบมาช่วยจิณณาเร็ว”

พูดแล้วก็เปิดทางให้เข้า

ดนุนัยเข้าไปเปิดประตูห้องน้ำ แต่ว่าภายในล๊อคกลอนไว้

มีเสื้อผ้ากระจัดกระจายอยู่นอกประตู

ชวลัยพูดอ้ำๆ