ตอน 125
ประธานหัวใจเต้นแรง
บทที่ 125 สิ่งของที่ฉันส่งออกไปแล้ว ไม่มีเหตุผลที่จะรับคืนมา
คุณป้าและคนที่เหลือเห็นว่าเจ้าตัวไปแล้ว ต่างก็กระจายตัว
ฉันถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว รักษาระยะห่างจากดนุนัย มองที่เขาแล้วพูดว่า“ผู้จัดการดนุนัยคะ ขอบคุณมากๆ เลยะคะ ที่คุณเคยดีกับฉันมาก ต่อจากนี้คุณเป็นพี่เขย เป็นเจ้านายของฉัน พว
ตอน 126
บทที่ 126 เลี้ยงดูไปตลอดชีวิตไหม
ท้องฟ้ามืดสลัว ชั่วขณะนั้นฉันจำไม่ได้ว่าเป็นใคร
ในบทที่กำลังคิดว่าจะถามว่าคุณเป็นใคร คนๆนั้นเดินตรงเข้ามาข้างหน้าหนึ่งก้าว
บนหน้าของฉันเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม แล้วเอ่ยว่า“ปรานต์?!”
เป็นเขาได้อย่างไร?!
“อะไรกันเนี่ย! เธอคิ
ตอน 127
บทที่127 ไม่ใช่แค่หญิงแพศยา แต่ฉลาดในการเสแสร้งอะไรอย่างนี้
ในตอนนั้นฉันอารมณ์เสียเล็กน้อย
ฉันค้นหาทนายความมากมาย ปฏิริยาของทุกคนล้วนเชื่อคำพูดของฉัน ด้วยการเริ่มต้นว่า“ฉันไม่ผิด”ฉัน สามารถป้องกันตัวเองได้แล้ว
แต่จู่นภวัตกลับคิดว่า“ฉันมีความผิด”แล้วจากนี้จะช่วยอะไรฉันได้