ตอน 124
ประธานหัวใจเต้นแรง
บทที่ 124 ทำไมพวกคุณถึงร่วมมือกันหลอกฉัน…
พยายาบาลมองฉัน แล้วรีบส่ายหัว“ฉันแค่นำเลือดมาส่งให้ค่ะ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน”
จากนั้นไม่รอให้ฉันถามอีก พยาบาลรีบวิ่งเหยาะๆจากไป
ฉันยืนอยู่ปากประตู จะไปไหนเพียงชั่วครู่ก็ไม่กล้า
ผ่านไปแล้วประมาณแปดชั่วโมง
แสงแดดนอก
ตอน 125
บทที่ 125 สิ่งของที่ฉันส่งออกไปแล้ว ไม่มีเหตุผลที่จะรับคืนมา
คุณป้าและคนที่เหลือเห็นว่าเจ้าตัวไปแล้ว ต่างก็กระจายตัว
ฉันถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว รักษาระยะห่างจากดนุนัย มองที่เขาแล้วพูดว่า“ผู้จัดการดนุนัยคะ ขอบคุณมากๆ เลยะคะ ที่คุณเคยดีกับฉันมาก ต่อจากนี้คุณเป็นพี่เขย เป็นเจ้านายของฉัน พว
ตอน 126
บทที่ 126 เลี้ยงดูไปตลอดชีวิตไหม
ท้องฟ้ามืดสลัว ชั่วขณะนั้นฉันจำไม่ได้ว่าเป็นใคร
ในบทที่กำลังคิดว่าจะถามว่าคุณเป็นใคร คนๆนั้นเดินตรงเข้ามาข้างหน้าหนึ่งก้าว
บนหน้าของฉันเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม แล้วเอ่ยว่า“ปรานต์?!”
เป็นเขาได้อย่างไร?!
“อะไรกันเนี่ย! เธอคิ