บทที่102 ที่คิดอยู่ในหัวสมอง ทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งดีๆที่เขาทำให้ฉัน

ฉันไม่อยากใส่ แต่ว่าเสื้อผ้าในตอนนี้ของฉันไม่เหมาะที่จะหมกตัวอยู่บนเกาะจริงๆ

ทำได้เพียงหาเสื้อผ้าที่ผ้าเยอะที่สุดตัวหนึ่งมาสวม

จนกระทั่งฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว บทที่ออกไปข้างนอกผิวกายก็ทาครีมกันแดด ดนุนัยก

บทที่103 เรื่องต่ำทรามแบบนี้ ผมทำไม่ได้

ดนุนัยเห็นฉัน อึ้งไปสักพักอย่างเห็นได้ชัด

“คุณกำลังคุยโทรศัพท์กับใคร?”

เวลานี้ ฉันไม่คิดเรื่องอื่น นอกจากคิดว่าดนุนัยกำลังพูดเรื่องคุณแม่ของนภทีป์

เธอคนนั้นที่เขาพูดถึง ในความคิดของฉันก็หมายถึงฉัน

ฉันแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอ

บทที่104 แม้ทั้งโลกจะยืนอยู่ด้านตรงข้ามของเธอแล้วจะเป็นไรไป

ฉันอึ้งไปสักพัก“เป็นไปได้ยังไง! ฉันไม่ใช่เธอสักหน่อย”

ฉันรู้ตัวเองดีมาก ก็ไม่ใช่คนสวยอะไร ยังจะไม่พูดถึงดนุนัยในตอนนี้ แต่นภทีป์ผู้เลิศเลอเพอร์เฟ็คถึงเพียงนี้ชอบ ฉันได้ อาจล้วนเป็นความโชคดีที่ฉันสร้างไว้ในชาติปางก่อน

“แ