บทที่ 96

บทที่96

สวี่รั่วยีพูดพลาง ร้องไห้โฮ

น้ำตาไหลพราก ดวงตาแดงก่ำ น่าเวทนา น่าสงสารเหลือเกิน

เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น พลางปาดน้ำตา “ตอนนี้หน้ายังบวมอยู่เลย เพราะผู้ช่วยของคุณตบ…ฉันไม่เคยถูกทำขนาดนี้ แม้แต่พ่อแม่ยังไม่เคยตบฉันอย่างนี้ แอนนาเป็นแค่ผู้ช่วย กล้าดียังไงมาตบฉัน”

สวี่รั่วยียิ่งพูดยิ่

บทที่ 97

บทที่97

สวี่รั่วยีไม่ใช่ถูกยั่วยุจนคลั่งไปแล้วนะ

หลี่อานฟังคำพูดของสวี่รั่วยีจบแล้ว ด้านหลังรู้สึกมีเหงื่อเย็นผุดขึ้น

ลี่ถิงเซิ่งสายตามีประกายหมดความอดทน ไม่โกรธกลับยิ้ม “สวี่รั่วยี ใครทำให้คุณรู้สึกว่าแอนนาสำคัญกับผมมาก”

ปกติแล้วลี่ถิงเซิ่งเกลียดการถูกคนอื่นข่มขู่เป็นที่สุด

ไม่ว่าใช

บทที่ 98

บทที่98

หลังจากสวี่รั่วฉิงรับสายของหลี่อาน เพียงแต่แต่งหน้าง่ายๆ ใบหน้าเรียบๆ ไม่มีสีสันเหมือนปกติ

ใบหน้ารูปไข่ขาวนวลไร้ร่องรอยอารมณ์มากมาย สวี่รั่วฉิงเหมือนจะเดาได้ลี่ถิงเซิ่งจะต้องให้เธอขอโทษ ดวงตาดำขลับใสกระจ่างมองชายหนุ่มตรงหน้าจริงจัง

ครู่ใหญ่ เธอเม้มริมฝีปากเบาๆ ยิ้มนิดๆ

หลี่อานอ