บทที่134

สวี่รั่วฉิงใส่เสื้อคลุมสีอ่อนนั่งอยู่ในห้อง ผมสีดำของเธอมัดเป็นทรงหางม้าไว้ และเศษผมหลายเส้นปอยอยู่ข้างหู

กล่องข้าวที่ว่างเปล่าได้วางอยู่บนโต๊ะ และข้างๆ มีแก้วว่างอยู่

สวี่รั่วฉิงนั่งพิงเก้าอี้อยู่ และในมือถือบทอยู่ เธอตั้งใจอ่านบท และจิบน้ำเป็นครั้งคราว แล้วอ่านบทต่อ

น้ำหอมที่จะมาตีตลาด

บทที่135

หลี่อานอึ้งไป และรีบตามลี่ถิงเซิ่งออกจากกองถ่ายไป

สีหน้าของลี่ถิงเซิ่งจะว่าดีก็ไม่ใช่ แต่จะว่าไม่ดีก็ไม่ใช่อีก

เขาก็เหมือนปกติทั่วไป ไม่ค่อยแสดงอารมณ์ออกทางสีหน้าเท่าไหร่

ลี่ถิงเซิ่งจ้องมองหลี่อานอย่างเย็นชา: “นายออกมาทำไม?”

หลี่อานอึ้ง: “ก็ประธานลี่ออกมา ผมถึงได้ตามออกมา”

ลี่ถิงเซิ่ง

บทที่136

สวี่รั่วฉิงอึ้งไปสักพักและตัวของเขาคืนรูปเดิม

วันนี้เธอใส่รองเท้าส้นสูงที่สูงหกเซ็น ไม่ถือว่าสูง แต่ก็ไม่ถือว่าต่ำ เป็นความสูงที่เงยหน้านิดหน่อยก็สามารถสบตากับผู้ชายได้

สวี่รั่วฉิงยิ้มอ่อนๆ : “ประธานลี่ ไม่เป็นไร ฉันยังชอบรถของตัวเองอยู่ ที่สำคัญปอร์เช่918ฉันซื้อเองได้”

ลี่ถิงเซิ่งขมวดค