บทที่ 411 พวกเราแต่งงานกันไหม

“จริงหรอ?” วรินทรไม่ถามรายละเอียดสิ่งนี้อีก แต่ถามเธอใหม่ “เธอกับพี่ชายฉันเป็นยังไงกันบ้าง?”

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” เสียงของทวิติยาฟังแล้วดูมีความกังวล นึกถึงใบหน้าเย็นชาของฐานทัต เธอก็รู้สึกไม่สบายใจ

ต่อหน้าวรินทรเขาจะยิ้มอบอุ่นเสมอ ทำไมถึงทำท่าเย็น

บทที่ 412 นี่เป็นการขอแต่งงานหรอ

ทาวัตผงกศีรษะโดยไม่ปริปากพูด โน้มตัวไปจูบริมฝีปากเธออย่างอ่อนโยน จากนั้นก็เห็นใบหน้าแดงก่ำที่งดงามและละเอียดอ่อนของวรินทร ยิ้มมุมปากอย่างลึกซึ้ง

“ฉัน......ฉันบอกตอนไหนว่าจะแต่งงานกับคุณ?” เสียงโห่แซวของคนด้านหลังทำให้เธอหน้าแดง ยื่นมือไปตีหน้าอกเขาพลางทำเ

บทที่ 413 พาหนีไม่ได้หรอ

แต่ต้องบอกเลยว่า ไม่ว่าจะเป็นชุดแต่งงาน แหวน หรือว่ารูปภาพฟิล์มที่เพิ่งฉายเมื่อครู่ ล้วนแล้วทำให้วรินทรเกิดความรู้สึกเหมือนฝันเกินจริง

กวินยื่นมือไปหาพวกเขา มือเล็กหยิบดอกไม้สดในตะกร้าดอกไม้มาหนึ่งกำ แล้วก็โยนออกไป หยิบมาหนึ่งกำแล้วก็ทิ้งลงไป

ผู้คนสองข้างทางล