บทที่ 412

นี่เป็นการขอแต่งงานหรอ

ทาวัตผงกศีรษะโดยไม่ปริปากพูด โน้มตัวไปจูบริมฝีปากเธออย่างอ่อนโยน จากนั้นก็เห็นใบหน้าแดงก่ำที่งดงามและละเอียดอ่อนของวรินทร ยิ้มมุมปากอย่างลึกซึ้ง

“ฉัน......ฉันบอกตอนไหนว่าจะแต่งงานกับคุณ?” เสียงโห่แซวของคนด้านหลังทำให้เธอหน้าแดง ยื่นมือไปตีหน้าอกเขาพลางท

บทที่ 413

พาหนีไม่ได้หรอ

แต่ต้องบอกเลยว่า ไม่ว่าจะเป็นชุดแต่งงาน แหวน หรือว่ารูปภาพฟิล์มที่เพิ่งฉายเมื่อครู่ ล้วนแล้วทำให้วรินทรเกิดความรู้สึกเหมือนฝันเกินจริง

กวินยื่นมือไปหาพวกเขา มือเล็กหยิบดอกไม้สดในตะกร้าดอกไม้มาหนึ่งกำ แล้วก็โยนออกไป หยิบมาหนึ่งกำแล้วก็ทิ้งลงไป

ผู้คนสองข้างทา

บทที่ 414

เขาแพ้ให้กับความรู้สึก

“วรินทร วันนี้พี่มาแสดงความยินดีกับเธอ หวังให้เธอมีความสุขตลอดไป แน่นอนว่าพี่จะรอเธออยู่เสมอ ถ้าเธอ......เธอต้องการพี่น่ะ” ทศพรค่อยๆพูดไปพลางมองปฏิกิริยาวรินทรและทาวัตไป

วรินทรเกิดความกระอักกระอ่วน แต่สีหน้าของทาวัตเหมือนกับท้องฟ้าก่อนพายุฝนจะมา

น