บทที่410สถานที่ที่สวยที่สุดในโลก

"ว๊าวววว——"

เมื่อทุกคนได้เห็นวรินทรต่างก็ตกตะลึงจนต้องเปล่งเสียงออกมา

ถ้าหากย้อนนึกไปถึงตอนเเต่งหน้าเมื่อสักครู่นี้ที่ว่าเธอยังดูเหมือนขาดอะไรไปหรือถ้ายังดูซ้ำซากจำเจมากเกินไปเเล้วล่ะก็ชุดนี้จะชดเชยในส่วนที่ขาดไปได้อย่างเเน่นอน

"สวยมากจริงๆด้วย"

บทที่ 411 พวกเราแต่งงานกันไหม

“จริงหรอ?” วรินทรไม่ถามรายละเอียดสิ่งนี้อีก แต่ถามเธอใหม่ “เธอกับพี่ชายฉันเป็นยังไงกันบ้าง?”

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” เสียงของทวิติยาฟังแล้วดูมีความกังวล นึกถึงใบหน้าเย็นชาของฐานทัต เธอก็รู้สึกไม่สบายใจ

ต่อหน้าวรินทรเขาจะยิ้มอบอุ่นเสมอ ทำไมถึงทำท่าเย็น

บทที่ 412 นี่เป็นการขอแต่งงานหรอ

ทาวัตผงกศีรษะโดยไม่ปริปากพูด โน้มตัวไปจูบริมฝีปากเธออย่างอ่อนโยน จากนั้นก็เห็นใบหน้าแดงก่ำที่งดงามและละเอียดอ่อนของวรินทร ยิ้มมุมปากอย่างลึกซึ้ง

“ฉัน......ฉันบอกตอนไหนว่าจะแต่งงานกับคุณ?” เสียงโห่แซวของคนด้านหลังทำให้เธอหน้าแดง ยื่นมือไปตีหน้าอกเขาพลางทำเ