บทที่ 351 ถอดเสื้อผ้า

“อยากตายหรอ” ทาวัตพูดด้วยเสียงที่เย็นยะเยือกใช้นิ้วดีดที่หน้าผากของเธอ

เสียงใสๆของวรินทรร้องด้วยความเจ็บ ปากน้อยๆนั้นเม้มเข้าหากัน สายตามองไปที่รอยแดงบนมืออย่างใจร้อน

“พี่ นี่มัน....เกิดอะไรขึ้น” ธรรศเดินเข้ามามองจุดแดงและรอยเลือดที่อยู่บนมือและใบหน้าของวรินท

บทที่ 352 ผมเตือนคุณอย่ายุ่งกับเธอ

อย่างนี้แล้วกลับทำให้วรินทรรู้สึกว่าความคิดตัวเองไม่บริสุทธิ์ เขาตั้งใจทายาให้ตัวเธอเองแต่ในสมองของเธอก็ยังคิดเรื่องอะไรเลอะเทอะ

วรินทร เธอนี่มันจริงๆเลยนะ ใจนิ่งเข้าไว้ นิ่งเข้าไว้สิ

“ฉัน ฉันทาเองได้” ....ในใจวรินทรยังคงรู้สึกแปลกๆอยู่ อีกทั้งสายตา

บทที่ 353ช่วยฉันด้วย

ญาณินีโกรธแต่ไม่กล้าพูดอะไรมาก พูดได้แค่ “อย่าลืมว่าคุณเป็นฝ่ายเริ่มก่อนถึงเวลานั้นบ้านสุขกาลอยู่ในมือของคนอื่น คุณคงไม่ต้องอยากคิดจะได้อะไรแล้ว”

“ผมรู้แล้ว รออีกหน่อยเถอะ”

“ทางที่ดีให้เร็วที่สุด” ญาณินีเหอะเบาๆ หลังจากนั้นก็ผลักประตูห้องผู้ป่วยเดินออกไป

ปร