บทที่ 350 วรินทรแพ้น้ำหอม

ผิวขาวนวลผ่องของวรินทร บวกกับอาการแพ้น้ำหอม เมื่อสูดดมกลิ่นน้ำหอมฉุนๆเข้าไปนิดหนึ่งก็จะเกิดอาการแพ้ เช่นครั้งนั้นที่ห้องวิจัยและพัฒนาน้ำหอมของบริษัทสันติ เธอเข้าไปยังไม่ถึงสิบห้านาที ออกมาแปบนึงก็มีอาการแพ้แล้ว

และกลิ่นน้ำหอมบนตัวนิรมล ไม่เพียงฉุน กลิ

บทที่ 351 ถอดเสื้อผ้า

“อยากตายหรอ” ทาวัตพูดด้วยเสียงที่เย็นยะเยือกใช้นิ้วดีดที่หน้าผากของเธอ

เสียงใสๆของวรินทรร้องด้วยความเจ็บ ปากน้อยๆนั้นเม้มเข้าหากัน สายตามองไปที่รอยแดงบนมืออย่างใจร้อน

“พี่ นี่มัน....เกิดอะไรขึ้น” ธรรศเดินเข้ามามองจุดแดงและรอยเลือดที่อยู่บนมือและใบหน้าของวรินท

บทที่ 352 ผมเตือนคุณอย่ายุ่งกับเธอ

อย่างนี้แล้วกลับทำให้วรินทรรู้สึกว่าความคิดตัวเองไม่บริสุทธิ์ เขาตั้งใจทายาให้ตัวเธอเองแต่ในสมองของเธอก็ยังคิดเรื่องอะไรเลอะเทอะ

วรินทร เธอนี่มันจริงๆเลยนะ ใจนิ่งเข้าไว้ นิ่งเข้าไว้สิ

“ฉัน ฉันทาเองได้” ....ในใจวรินทรยังคงรู้สึกแปลกๆอยู่ อีกทั้งสายตา