บทที่315 แต่งงานแล้วจริงๆหรอ

ผ่านไปประมาณ 20 นาที ทาวัตก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ทั้งตัวสะอาดเรียบร้อยบนเส้นผมยังมีละอองน้ำเกาอยู่ และหยดลงบนเสื้อคลุมอาบน้ำสีน้ำเงินของเขา

สายตาของเขาช่างไม่เป็นมิตรเลย เต็มไปด้วยความปรารถนาอันไม่มีที่สิ้นสุด มองแวบมายังวรินทรครู่หนึ่ง แล้วค่อยเดินผ่านไปนั่งที่

บทที่ 316 ลองคิดดู

เดินมาถึงข้างหน้าทาวัต เธอพยายามจะพูด แต่นิรมลได้จับมือของเธอไว้ เธอร้องไห้อย่างน่าสงสาร ไหล่สั่นเทา"พี่พาฉันออกไปหน่อยได้มั้ย ผู้ชายคนนี้น่ากลัวเหลือเกิน เมื่อกี้พึ่งจะ......"

ประโยคสุดท้ายเธอไม่ได้พูดออกมากลับทำให้คนคิดไปไกลแล้ววรินทรมองเห็นน้ำตาที่ไหลพรากเต็ม

บทที่ 317 ผู้หญิงก็มีจิตใจ

วรินทรพึ่งจะฉลาดขึ้นมา ดวงตามองไปที่ต้นแขนของทาวัตไม่หยุดแล้วพูดว่า" ยอมรับมาเถอะ ไม่ต้องพูดก็ได้ ผู้หญิงที่เธอเจอคนนั้นทำไมเธอถึงไม่ยอมปล่อยเขาไป ถ้าฉันไม่บังเอิญเข้ามาเธอคงไม่แยกกันแบบนี้หรอกจริงมั้ย" ทาวัตพูด" ฉันกำลังจะปล่อยไปเธอก็เข้ามาพอดี