บทที่ 295 เดี๋ยวตาพาไปเอง

"มา เดี๋ยวตาพาไปเอง"โตษินมองดูเขาด้วยความเอ็นดู ก่อนจะดึงมือกวินลงมาจากรถ เเล้วก็ปิดประตู

กวินส่ายหัวไปมา ใบหน้าคมคายของเขาเริ่มแดงระเรื่อๆ"กวินไปเองได้ครับ คุณตาแค่บอกกวินว่าห้องน้ำอยู่ไหนก็พอครับ"

"เเต่ว่า ……"โตษินรู้สึกไม่สบายใจ บ้านสุขกาลกว้างขวางใหญ่โตม

บทที่ 296ตำหนิตัวเอง

วรินทรหันไปมองดูด้วยความสงสัย เเล้วก็ได้เห็นชายชราคนหนึ่ง กำลังจูงมือลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตัวเองเดินเข้ามาด้านใน มุมปากเธอเผยอขึ้นด้วยความประหลาดใจ ลูกชายของเธอช่างเป็นที่รักของบรรดาผู้คนทุกเพศทุกวัยเลยสินะ เเต่ทว่าชายชราคนนั้น ดูคุ้นตาจริงๆ ……

ต่อให้วรินทรยังไม่หายง

บทที่ 297สถานะเป็นที่ยอมรับ

เมื่อเป็นอย่างนี้เเล้ว ในที่สุดสถานะของวรินทรกับกวินก็ได้รับการยอมรับเป็นที่เรียบร้อย

เเต่การที่สองคนเเม่ลูกต้องอาศัยอยู่ในบ้านธัมรุจินันท์ ก็ชักเริ่มจะพูดยากขึ้นซะเเล้ว ……

วรินทรรับเเขกจนเริ่มรู้สึกเหนื่อย ก็เลยหาข้ออ้างปลีกตัวมานั่งพักหาอะไรดื่มกินสักหน่