บทที่ 296ตำหนิตัวเอง

วรินทรหันไปมองดูด้วยความสงสัย เเล้วก็ได้เห็นชายชราคนหนึ่ง กำลังจูงมือลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตัวเองเดินเข้ามาด้านใน มุมปากเธอเผยอขึ้นด้วยความประหลาดใจ ลูกชายของเธอช่างเป็นที่รักของบรรดาผู้คนทุกเพศทุกวัยเลยสินะ เเต่ทว่าชายชราคนนั้น ดูคุ้นตาจริงๆ ……

ต่อให้วรินทรยังไม่หายง

บทที่ 297สถานะเป็นที่ยอมรับ

เมื่อเป็นอย่างนี้เเล้ว ในที่สุดสถานะของวรินทรกับกวินก็ได้รับการยอมรับเป็นที่เรียบร้อย

เเต่การที่สองคนเเม่ลูกต้องอาศัยอยู่ในบ้านธัมรุจินันท์ ก็ชักเริ่มจะพูดยากขึ้นซะเเล้ว ……

วรินทรรับเเขกจนเริ่มรู้สึกเหนื่อย ก็เลยหาข้ออ้างปลีกตัวมานั่งพักหาอะไรดื่มกินสักหน่

บทที่ 298ไปก่อเรื่องอะไรมา

Ruisi ไม่มีเรี่ยวเเรงจะไปช่วย Corolla เเก้เเค้นได้อีกแล้ว ตัวเองก็โดนวรินทรเล่นงานซะน่วมขนาดนั้น จังหวะที่กำลังจะลืมตาขึ้นมา ก็รู้สึกวิงเวียนจนเกือบเป็นลมล้มพับ

ต่อให้จะฆ่าจะแกงเธอ เธอก็ไม่คิดจะไปกระตุกหนวดของยัยบ้าโรคจิต ใจคอโหดเหี้ยมคนนั้นอีกแล้ว ！

ในขณะน