บทที่ 294 เชื่อใจ 100%

เหมือนดั่งดอกไม้มากมายเหลือคณานับกำลังเบ่งบานอยู่ในหัวใจของทาวัต ใจของเขาที่กำลังตุ๊มๆต่อมๆ เมื่อได้ยินประโยคเมื่อกี้ที่เธอพูด มันทำให้เขารู้สึกใจสงบลงได้

เธอเชื่อใจเขา

ประโยคนี้ให้ความรู้สึกที่จริงใจมากกว่าคำหวานใดๆที่เขาเคยได้ยิน

วรินทรเล่าเรื่องแบบง่าย

บทที่ 295 เดี๋ยวตาพาไปเอง

"มา เดี๋ยวตาพาไปเอง"โตษินมองดูเขาด้วยความเอ็นดู ก่อนจะดึงมือกวินลงมาจากรถ เเล้วก็ปิดประตู

กวินส่ายหัวไปมา ใบหน้าคมคายของเขาเริ่มแดงระเรื่อๆ"กวินไปเองได้ครับ คุณตาแค่บอกกวินว่าห้องน้ำอยู่ไหนก็พอครับ"

"เเต่ว่า ……"โตษินรู้สึกไม่สบายใจ บ้านสุขกาลกว้างขวางใหญ่โตม

บทที่ 296ตำหนิตัวเอง

วรินทรหันไปมองดูด้วยความสงสัย เเล้วก็ได้เห็นชายชราคนหนึ่ง กำลังจูงมือลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตัวเองเดินเข้ามาด้านใน มุมปากเธอเผยอขึ้นด้วยความประหลาดใจ ลูกชายของเธอช่างเป็นที่รักของบรรดาผู้คนทุกเพศทุกวัยเลยสินะ เเต่ทว่าชายชราคนนั้น ดูคุ้นตาจริงๆ ……

ต่อให้วรินทรยังไม่หายง