บทที่ 293 ชาติหน้ามันก็ไม่วนมาถึงคิวเธอหรอกย่ะ

เมื่อได้ยินที่เธอพูดแบบนั้น ทำเอาทาวัตถึงกับแอบยิ้มที่มุมปาก หัวใจรู้สึกพองโตขึ้นเป็นกอง ถึงเขาจะไม่ได้พูดอะไรออกมา เเต่สายตาเขามันฟ้องว่าเขาคิดอะไร

เเล้วก็ยิ่งคิดไม่ถึงอีกว่า แม่สาวนางนั้นยังจะทำท่าทางรำคาญใจหันไปมองที่วรินทร ก่อนจะบอกเธอว่า

บทที่ 294 เชื่อใจ 100%

เหมือนดั่งดอกไม้มากมายเหลือคณานับกำลังเบ่งบานอยู่ในหัวใจของทาวัต ใจของเขาที่กำลังตุ๊มๆต่อมๆ เมื่อได้ยินประโยคเมื่อกี้ที่เธอพูด มันทำให้เขารู้สึกใจสงบลงได้

เธอเชื่อใจเขา

ประโยคนี้ให้ความรู้สึกที่จริงใจมากกว่าคำหวานใดๆที่เขาเคยได้ยิน

วรินทรเล่าเรื่องแบบง่าย

บทที่ 295 เดี๋ยวตาพาไปเอง

"มา เดี๋ยวตาพาไปเอง"โตษินมองดูเขาด้วยความเอ็นดู ก่อนจะดึงมือกวินลงมาจากรถ เเล้วก็ปิดประตู

กวินส่ายหัวไปมา ใบหน้าคมคายของเขาเริ่มแดงระเรื่อๆ"กวินไปเองได้ครับ คุณตาแค่บอกกวินว่าห้องน้ำอยู่ไหนก็พอครับ"

"เเต่ว่า ……"โตษินรู้สึกไม่สบายใจ บ้านสุขกาลกว้างขวางใหญ่โตม