บทที่ 292 คงไม่ได้มารบกวนคุณใช่มั๊ย

เป็นประภาพจริงๆด้วย

วรินทรรู้สึกแปลกใจว่าเขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน ？ เเล้วเขายังรู้อีกด้วยว่าเธอมาอยู่ที่นี่ขนาดทาวัตก็อาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธออยู่ที่นี่

เขา …… เขารู้ได้ยังไง ？

"วรินทร"ประภาพพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เขาใส่ชุดสีขาวสบายๆมองม

บทที่ 293 ชาติหน้ามันก็ไม่วนมาถึงคิวเธอหรอกย่ะ

เมื่อได้ยินที่เธอพูดแบบนั้น ทำเอาทาวัตถึงกับแอบยิ้มที่มุมปาก หัวใจรู้สึกพองโตขึ้นเป็นกอง ถึงเขาจะไม่ได้พูดอะไรออกมา เเต่สายตาเขามันฟ้องว่าเขาคิดอะไร

เเล้วก็ยิ่งคิดไม่ถึงอีกว่า แม่สาวนางนั้นยังจะทำท่าทางรำคาญใจหันไปมองที่วรินทร ก่อนจะบอกเธอว่า

บทที่ 294 เชื่อใจ 100%

เหมือนดั่งดอกไม้มากมายเหลือคณานับกำลังเบ่งบานอยู่ในหัวใจของทาวัต ใจของเขาที่กำลังตุ๊มๆต่อมๆ เมื่อได้ยินประโยคเมื่อกี้ที่เธอพูด มันทำให้เขารู้สึกใจสงบลงได้

เธอเชื่อใจเขา

ประโยคนี้ให้ความรู้สึกที่จริงใจมากกว่าคำหวานใดๆที่เขาเคยได้ยิน

วรินทรเล่าเรื่องแบบง่าย