บทที่ 291 ไกล่เกลี่ยข้อพิพาทระหว่างกัน

เเน่นอนว่าโตษินก็ไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะยอมรับ เพราะเขาเองก็รู้ดีว่า ต่อให้เขาถอนตัวจากการเเย่งชิงสิทธิในการรับช่วงสืบทอดวงศ์ตระกูลของครอบครัว ก็ยังมิอาจหยุดความมักมากทะเยอทะยานของเขาได้ เเล้วยังให้คนมาคอยเฝ้าจับตาดูเขาอยู่ไม่ห่าง

ถ้าเป็นเมื่อก่อน โตษิน

บทที่ 292 คงไม่ได้มารบกวนคุณใช่มั๊ย

เป็นประภาพจริงๆด้วย

วรินทรรู้สึกแปลกใจว่าเขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน ？ เเล้วเขายังรู้อีกด้วยว่าเธอมาอยู่ที่นี่ขนาดทาวัตก็อาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธออยู่ที่นี่

เขา …… เขารู้ได้ยังไง ？

"วรินทร"ประภาพพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เขาใส่ชุดสีขาวสบายๆมองม

บทที่ 293 ชาติหน้ามันก็ไม่วนมาถึงคิวเธอหรอกย่ะ

เมื่อได้ยินที่เธอพูดแบบนั้น ทำเอาทาวัตถึงกับแอบยิ้มที่มุมปาก หัวใจรู้สึกพองโตขึ้นเป็นกอง ถึงเขาจะไม่ได้พูดอะไรออกมา เเต่สายตาเขามันฟ้องว่าเขาคิดอะไร

เเล้วก็ยิ่งคิดไม่ถึงอีกว่า แม่สาวนางนั้นยังจะทำท่าทางรำคาญใจหันไปมองที่วรินทร ก่อนจะบอกเธอว่า