บทที่ 222 วรินทรคือปลาตัวใหญ่

เมื่อกี้พิ่งบอกว่าขาเจ็บแค่ชั่วพริบตาเดียวก็เปลี่ยนเป็นเจ็บมือ คุณวรินทรคุณนี่มันจริงๆเลย

ทาวัตจับข้อมือของเธอโดยไม่ลังเล วางไว้ที่ด้านหน้าของตัวเองแล้วเป่าอย่างเบาๆ เสียงที่นุ่มนวลหาได้ยากแฝงไว้ด้วยความลึกซึ้งที่ไม่สิ้นสุด

อุ้งมือนั้นถู

บทที่223 น้องหมาที่พัดปลิว

“หม่ามี๊ น้ำลายๆ”กวินทำหน้าแหยๆ เหลือบมองวรินทรอย่างโกรธๆ

“ลูกบ้า โตขนาดนี้แล้วยังใส่ใจกับเรื่องพวกนี้อยู่อีกหรอ” วรินทรเอามือแตะไปที่หน้าผากของเขาอย่างเหนือยๆ หลังจากนั้นก็รู้สึกว่าบนขาตัวเองมีอะไรมาสะบัดอยู่

อะไรเนี่ย

เธอรีบก้มลงมองก็เห

บทที่ 224 รสชาติของการจูบ

วรินทรจับที่ปลายจมูกของตนเอง เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีเลือดกำเดาไหลออกมา

ทาวัตปิดตาสองข้างลงเหมือนจะพักงีบหลับ เพื่อเพลิดเพลินกับช่วงเวลาที่หาได้ยาก

จุ๊ๆๆ สบายจริงๆ วรินทรพลางเช็ดพลางทอดถอนใจอยู่ข้างใน อดไม่ได้ที่จะหรี่ตาขึ้นมา ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวว่าตัว