บทที่ 221 กลัวความสูง

เอ็ดเวิร์ดอึ้งไปนิดนึง อยากจะบอกว่าสัญญานั้นยังไม่ได้เซ็นก็เห็นทาวัตลุกขึ้นยืน

แต่ว่าทางนี้วรินทรเห็นว่าทาวัตเห็นเธอแล้วก็ไม่รู้ว่าจะคิดยังไงอยู่ๆเธอก็หดตัวลง ถือโอกาสที่เขายังคุยกับลูกค้าไม่เสร็จรีบเดินออกมา

เธออยากจะเดินออกมาเงียบๆ เพิ่งจะไปได้

บทที่ 222 วรินทรคือปลาตัวใหญ่

เมื่อกี้พิ่งบอกว่าขาเจ็บแค่ชั่วพริบตาเดียวก็เปลี่ยนเป็นเจ็บมือ คุณวรินทรคุณนี่มันจริงๆเลย

ทาวัตจับข้อมือของเธอโดยไม่ลังเล วางไว้ที่ด้านหน้าของตัวเองแล้วเป่าอย่างเบาๆ เสียงที่นุ่มนวลหาได้ยากแฝงไว้ด้วยความลึกซึ้งที่ไม่สิ้นสุด

อุ้งมือนั้นถู

บทที่223 น้องหมาที่พัดปลิว

“หม่ามี๊ น้ำลายๆ”กวินทำหน้าแหยๆ เหลือบมองวรินทรอย่างโกรธๆ

“ลูกบ้า โตขนาดนี้แล้วยังใส่ใจกับเรื่องพวกนี้อยู่อีกหรอ” วรินทรเอามือแตะไปที่หน้าผากของเขาอย่างเหนือยๆ หลังจากนั้นก็รู้สึกว่าบนขาตัวเองมีอะไรมาสะบัดอยู่

อะไรเนี่ย

เธอรีบก้มลงมองก็เห