บทที่166 เธอเริ่มมีใจแล้ว

ทาวัตรู้ กวินเป็นพันธะที่ผูกวรินทรไว้ไม่ให้ไปไหนได้แต่ถ้าจะให้เธอยอมอยู่ข้างเขาด้วยใจ ก็มีอยู่ทางเดียวคือต้องรักเขาอย่างแท้จริง

จะให้ดีมี่สุด ต้องรักเขาเหมือนที่เขารักเธอ

“ทาวัตคุณกล้าพนันกับผมสักครั้งไหม?” ประภาะก็ยืนขึ้น ตาจ้องตากับทาวัต คนหนึ่งดูลึกลับน่า

บทที่ 167 โง่เรื่องความรัก

พูดจบ ทาวัตก็นึกถึงภาพที่วรินทรท่าทางกระทืบเท้าแบะปากออดอ้อนเขา ที่ประภาพทำให้เขาอารมณ์เสียเมื่อกี้ ค่อยๆดีขึ้นเรื่อยๆ

นึกถึงตรงนี้ ทำให้เขาอดคิดถึงวันนั้นที่โรงแรมไม่ได้ วรินทรเคยอ้อนเขาครั่งเดียว แต่ได้ผลมาก น่าเสียดายที่มันจะเกิดขึ้นเฉพาะตอนเธอเมา ทาวัตคิดอยู่

บทที่168 ลักพาตัว

“อะไรนะ?” วรินทรเอนหัวด้วยความสงสัย รู้สึกเหมือนบางอย่างผิดปกติ แต่ที่ทาวัตพูดก็มีเหตุผล เพราะธรรศนอกจากโยนพวกหนูพวกแมลงแล้วก็ไม่ได้ทำเรื่องอะไรที่เกินไปหรือบางที่อาจแค่อยากหยอกเล้นกับเธอเฉยๆละ

“ใช่ คุณจะยืนอยู่ตรงนี้ทำไม? รีบไปเตรียมตัว ไปบริษัทเฮยู้” ทาวัตเกรงว่าถ้ายังพ