บทที่ 150 เจ็บปวดใจ

อะไรนะ

โทรศัพท์ที่อยุ่ในมือธรรศหล่นลงแตกกับพื้นทันที เขาถึงขนาดหันตัวพร้อมกับใบหน้าอมทุกข์มองเงาที่ทาวัตเดินจากไปแทบจะไม่รู้สึกถึงความดีใจอะไร

“พี่นี่สุดยอดจริงๆ ไม่ขอบคุณแล้วยังจะแก้แค้นผมอีก ไม่ยุติธรรมเลย

ทั่วสารทิศในพื้นที่นั้นได้ยินคำตัดพ้อ

บทที่ 151 รหัสผ่าน

เขากวาดสายตาไปทั่วห้อง จากนั้นสายตาก็หยุดยังที่ที่วรินทรกำลังนอน สายตาจดจ้อง แขนเธอกำลังทับโทรศัพท์มือถือสีขาวเครื่องหนึ่งอยู่

วรินทรดูเหมือนว่าจะหมดความอดทนกับเสียงริงโทนแล้ว ยื่นมือไปคว้าสองสามทีจนถึงตำแหน่งของโทรศัพท์มือถือ มือเล็กหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วก็วางทิ้ง

บทที่ 152 ความรู้สึกปลอดภัย

ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าอะไรก็ตามก็ไม่สำคัญเท่าภรรยาและลูกของเขาแล้ว

แม้ว่าตอนนี้กวินกับเขาจะไม่สนิทชิดเชื้อกัน ทาวัตรู้ว่าเป็นเพราะกาลเวลา หากเขามีเวลามากพอก็อาจจะทำให้กวินยอมรับเขาในฐานะพ่อคนหนึ่งได้ ห้าปีที่เขาไม่ได้มีส่วนร่วม เขาจะชดเชยให้เขาทั้งหมด

เขา