บทที่ 151 รหัสผ่าน

เขากวาดสายตาไปทั่วห้อง จากนั้นสายตาก็หยุดยังที่ที่วรินทรกำลังนอน สายตาจดจ้อง แขนเธอกำลังทับโทรศัพท์มือถือสีขาวเครื่องหนึ่งอยู่

วรินทรดูเหมือนว่าจะหมดความอดทนกับเสียงริงโทนแล้ว ยื่นมือไปคว้าสองสามทีจนถึงตำแหน่งของโทรศัพท์มือถือ มือเล็กหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วก็วางทิ้ง

บทที่ 152 ความรู้สึกปลอดภัย

ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าอะไรก็ตามก็ไม่สำคัญเท่าภรรยาและลูกของเขาแล้ว

แม้ว่าตอนนี้กวินกับเขาจะไม่สนิทชิดเชื้อกัน ทาวัตรู้ว่าเป็นเพราะกาลเวลา หากเขามีเวลามากพอก็อาจจะทำให้กวินยอมรับเขาในฐานะพ่อคนหนึ่งได้ ห้าปีที่เขาไม่ได้มีส่วนร่วม เขาจะชดเชยให้เขาทั้งหมด

เขา

บทที่ 153 คุณทำอะไรฉัน

ที่จริงแล้วเธอยังคิดมากจริงๆ แม้ว่าเมื่อคืนทาวัตดูน่าสนใจอย่างมาก แต่ปริมาณแอลกอฮอล์ไม่ค่อยโอเค ยังไม่ทันได้เริ่มก็หลับเป็นตายแล้ว ไม่ว่าทาวัตจะตะโกนเท่าไหร่เธอก็ไม่ตื่น

ทาวัตวางจานในมือลงตรงหน้าเธอ ฉวยโอกาสนั่งข้างเธอ ใบหน้าด้านข้างหล่อจนต้องเหลียวมอง กรอบหน้าที่ดูด