บทที่ 149 พี่ทาวัต

แต่ว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านสวน ไม่ใช่ที่ที่ทาวัตสามารถจะมาเห็นได้ อีกทั้งวันนี้เขาไปงานเลี้ยง สนามงานแถลงค่อนข้างห่างจากตรงนี้อยู่แล้วใครจะมาช่วยเธอล่ะ

วรินทรไม่ยอมจะยกเท้าเตะเข้าอีกรอบ

แต่ครั้งนี้ธนัศรู้ทางแล้ว

เขายั้ง

บทที่ 150 เจ็บปวดใจ

อะไรนะ

โทรศัพท์ที่อยุ่ในมือธรรศหล่นลงแตกกับพื้นทันที เขาถึงขนาดหันตัวพร้อมกับใบหน้าอมทุกข์มองเงาที่ทาวัตเดินจากไปแทบจะไม่รู้สึกถึงความดีใจอะไร

“พี่นี่สุดยอดจริงๆ ไม่ขอบคุณแล้วยังจะแก้แค้นผมอีก ไม่ยุติธรรมเลย

ทั่วสารทิศในพื้นที่นั้นได้ยินคำตัดพ้อ

บทที่ 151 รหัสผ่าน

เขากวาดสายตาไปทั่วห้อง จากนั้นสายตาก็หยุดยังที่ที่วรินทรกำลังนอน สายตาจดจ้อง แขนเธอกำลังทับโทรศัพท์มือถือสีขาวเครื่องหนึ่งอยู่

วรินทรดูเหมือนว่าจะหมดความอดทนกับเสียงริงโทนแล้ว ยื่นมือไปคว้าสองสามทีจนถึงตำแหน่งของโทรศัพท์มือถือ มือเล็กหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วก็วางทิ้ง