บทที่ 124 คุณกล้าแตะต้องเธอหรอ

ณัฐพิชาเดินไปข้างๆของชยุต มืออีกข้างรองมืออีกข้างที่เกือบโดนนวรินทรหักทิ้งไว้ สีหน้าที่เจ็บเบี้ยวบูดไปหมด “เฮียคะ เฮียต้องช่วยฉันนะ！”

“เห้อะ！”ชยุตเห็นวรินทรเจ็บอย่างนั้น ก็ไม่ได้มีความสงสารเลยแม้แต่นิด สีหน้าที่แย่แล้วก็สะบัดมือของณัฐพิช

บทที่ 125 เวรกรรม

“คุณชายครับ ผมมาแล้ว”สเลเตอร์วิ่งขึ้นมาที่ชั้นสอง เห็นทาวัตยืนอยู่ที่หน้าประตูเหมือนกำลังรอเขา จึงเร่งความเร็วขึ้น

สงสารกระดูกแก่เขา

“รีบเข้าไป”สายตาทาวัตสว่าง จับไหล่ของสเตเตอร์แล้วหิ้วเข้าไปทางข้างใน หิ้วไปจนถึงตรงหน้าวรินทรที่ใช้มือจับไหล่นั่งอย

บทที่ 126 ผู้หญิงหน้าโง่

กวินกระพริบตามองเธอด้วยความไม่เข้าใจ “ม๋ามี๊ มีเรื่องดีๆทำไมต้องสั่งเอฟด้วย？ให้ลูกจัดการก็ได้แล้วป่ะ？”

“แกยังเด็กเกินไป รอโตกว่านี้ค่อยว่ากันเนาะ”วรินทรขยับไปที่ข้างหูของกวิน บอกเรื่องดีๆนั้นให้กับเขาไป

กวินฟังไปด้วยและพยักหน้าไปด้วยพร้อม