บทที่ 125 เวรกรรม

“คุณชายครับ ผมมาแล้ว”สเลเตอร์วิ่งขึ้นมาที่ชั้นสอง เห็นทาวัตยืนอยู่ที่หน้าประตูเหมือนกำลังรอเขา จึงเร่งความเร็วขึ้น

สงสารกระดูกแก่เขา

“รีบเข้าไป”สายตาทาวัตสว่าง จับไหล่ของสเตเตอร์แล้วหิ้วเข้าไปทางข้างใน หิ้วไปจนถึงตรงหน้าวรินทรที่ใช้มือจับไหล่นั่งอย

บทที่ 126 ผู้หญิงหน้าโง่

กวินกระพริบตามองเธอด้วยความไม่เข้าใจ “ม๋ามี๊ มีเรื่องดีๆทำไมต้องสั่งเอฟด้วย？ให้ลูกจัดการก็ได้แล้วป่ะ？”

“แกยังเด็กเกินไป รอโตกว่านี้ค่อยว่ากันเนาะ”วรินทรขยับไปที่ข้างหูของกวิน บอกเรื่องดีๆนั้นให้กับเขาไป

กวินฟังไปด้วยและพยักหน้าไปด้วยพร้อม

บทที่ 127 พี่ชาย ฉันกลับมาแล้ว

เอาคัตเตอร์บัตออกมาจากถุงไม่กี่อัน ทาวัตนั่งอยู่บนเตียง ระยะค่อนข้างที่จะใกล้วรินทร ก็กำลังจะไปดึงเสื้อส่วนหัวไหล่ของเธอ

“เดี๋ยวก่อน ฉันเอง”วรินทรรีบจับเสื้อของตนไว้ทันที น้ำเสียงอ่อนหวาน มีความรู้สึกอายนิดหน่อย

เธอมองหน้าทาวัตท่าทางรอเธอถอด