บทที่ 123 ตบเพี้ยะ

“อย่าขยับ”ธรรศก็ไม่รู้ว่าตนเป็นอะไร จับมือของมษยาที่ยกขึ้น วางไว้หน้าจมูกแล้วดม สองตาสว่างสดใส กลิ่นแบบนี้แหละ ไม่มีร่องรอยของกลิ่นน้ำหอม เสมือนเป็นกลิ่นตัว

มษยาหัวเราะฮ่าฮ่า แล้วงอเข่า ใช้แรงถีบไปข้างล่างของธรรศ

“โอ้ย！”ธรรศไม่ทันป้องกันตัว โดนเธอถี

บทที่ 124 คุณกล้าแตะต้องเธอหรอ

ณัฐพิชาเดินไปข้างๆของชยุต มืออีกข้างรองมืออีกข้างที่เกือบโดนนวรินทรหักทิ้งไว้ สีหน้าที่เจ็บเบี้ยวบูดไปหมด “เฮียคะ เฮียต้องช่วยฉันนะ！”

“เห้อะ！”ชยุตเห็นวรินทรเจ็บอย่างนั้น ก็ไม่ได้มีความสงสารเลยแม้แต่นิด สีหน้าที่แย่แล้วก็สะบัดมือของณัฐพิช

บทที่ 125 เวรกรรม

“คุณชายครับ ผมมาแล้ว”สเลเตอร์วิ่งขึ้นมาที่ชั้นสอง เห็นทาวัตยืนอยู่ที่หน้าประตูเหมือนกำลังรอเขา จึงเร่งความเร็วขึ้น

สงสารกระดูกแก่เขา

“รีบเข้าไป”สายตาทาวัตสว่าง จับไหล่ของสเตเตอร์แล้วหิ้วเข้าไปทางข้างใน หิ้วไปจนถึงตรงหน้าวรินทรที่ใช้มือจับไหล่นั่งอย